De blauwe jas

 

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om naar buiten te gaan, maar van het binnen zitten de hele dag word ik ook een beetje gaar.
Ik moet nog even naar de Hema en dat is een mooie aanleiding om de jas aan te trekken en te gaan.
Halverwege bij de Wibra kom ik een vrouw tegen in een kleur mantel, die ik al heel lang wil hebben. Maar ja, ik heb net een nieuwe winterjas gekocht en heb nu geen nieuwe jas nodig.

Ik wandel door de straten en geniet van de kleuren en creativiteit om me heen.
Dan loop ik zonder dat ik dat in gedachten had een kledingzaak binnen, maar ik heb niets nodig en loop wat langs de rekken met afgeprijsde kleren en zo sta ik dan ineens achter in de winkel en komt er een verkoopster naar me toe, die vraagt of ze kan helpen.

Ik zeg dat ik niet ergens naar op zoek ben, maar zo maar even kijk of ja, nee, ik wil eigenlijk nog wel een soort tussenjas. Mijn winterjas is heel lekker voor koude dagen, maar soms net te lekker warm voor minder koude dagen.

Voor ik het weet heb ik de mantel aan, die ik al heel lang voor me zag en ik hoor een woord: kleurhonger, ik had honger naar deze jas, naar deze kleur en naar dit materiaal. Ik word er gewoon gelukkig van.
Er was er nog maar één, mijn maat en mijn kleur en het model staat me erg goed.
En terwijl ik even niet weet hoe ik het heb, biedt de verkoopster mij een kopje koffie aan met een heerlijk plakje koek en zit ik te genieten, maar me ook te verwonderen, want bij de Wibra liep ik net bijna een vrouw tegen het lijf met dezelfde kleur mantel en die kleur wilde ik ook…….

Diep van binnen doe ik een vreugdedansje.