ZIJN

ik zit wat te mijmeren
het is alsof
ik wegdrijf
van het aardse

in parallelle werelden
heel vertrouwd en fijn
een gevoel van zachtjes glijden
wegdrijvend
naar onbekende oorden

ik heb geen woorden
het is groter dan mezelf
het zijn de kleuren
de trillingen
het oneindig zijn

ik zweef weg naar een eiland
ik ben dat eiland in een oneindige zee
van mogelijkheden

hier en overal
dromend van een eindeloos bestaan
reizend langs het nog onbekende
dromend van nieuwe vergezichten
ik me laat vervoeren
door prachtige klanken
die me diep van binnen beroeren

onbereikbare verten
eindeloos verlangen