Zijn

 

 Zijn gaat over wie ik ben

en in hoeverre ik mezelf al ken

Zijn gaat niet over status of CV

nee, dat alles telt niet mee

want Zijn gaat niet over presteren

maar over ervaringen en durven leren  

 

Zijn gaat over 'niet alles te hoeven weten'

en niet over doelen vaak zo hoog gegrepen

niet over mijn ik in 't zonnetje te zetten

maar over simpelweg te gaan ontdekken:

waar loop ik steeds opnieuw tegenaan?

en... zou ik er anders mee om kunnen gaan?  

 

Ook al zie ik er tiptop uit of heb ik veel pit

mijn Zijn herbergt wat er diep van binnen zit

want hier huisvest de sfeer van waaruit ik leef

de groei en het bewustzijn waar ik naar streef

in deze trilling die de kleur van mijn bril bepaalt

woont het naakte Zijn dat

niet naar opsmuk taalt  

 

 

  De fluistering  

 

Hallo daar... lief mensenkind,

wat fijn dat jij me nu weer vindt

Als kind heb je samen met mij gespeeld

en heb ik ideeën met jou gedeeld

Maar toen je verder op ging groeien

ging het denken zich ermee bemoeien  

 

En zijn vrijheid, fantasie en dromen

steeds meer in de knel gekomen

om plaats te maken voor 'verstandige' taal

en het volgen van nut, gebod en moraal.

 

  Je hebt mij daarmee in een hoek gezet

en niet op mijn fluistering gelet

 

 

  Maar..

om samen op pad te gaan, hand in hand

moet 'verstandig zijn' en 'veiligheid' aan de kant

Niet meer onderweg zijn vanuit je overlevingsnatuur

dat maakt het leven onnodig zwaar en zuur

omdat je niet leeft vanuit je innerlijke kracht

maar klein en bang voor wat je mogelijk wacht

 

  als je wilt mensenkind, geef mij dan nu een hand

wij gaan samen op ontdekkingsreis naar het beloofde land       

 

 

Woorden en Het woord
 
Een Woord als een bubbel boven de Zilv’ren Zee
tilt me op en neemt me mee.
Even word ik groter dan ik ooit had bedacht,
door dit Woord van ongekende Kracht…
Een Kracht die mij doet groeien
openbloeien,
en mij leert zien in plaats van kijken
naar mijn potentie en al wat ik kan bereiken…
Een Woord dat mij brengt naar waar ik woon,
en weet heb van mijn wens en mijn droom.
Even ben ik waar ik zo graag wil toeven,
maar dan word ik uitgespuugd:
het is tijd om te proeven…
  

 

En harde woorden als golven op een zwarte zee,
sleuren me vernietigend mee,
naar daar waar emoties hoog op kunnen laaien
en haat en nijd de scepter zwaaien…
Ik word bedolven
onder deze woordengolven,
als modderstromen voeren ze mij mee,
ver weg van de zilveren zee…
En hoewel ik hiervan weg wil rennen,
weet ik dat ik ook deze plek moet kennen:
zodat woorden soms bruut, soms tederzacht
mij niet langer breken met hun macht…
 
En ik leer te luist’ren naar het levende Woord,
te begrijpen waarom Het zo zelden wordt gehoord.
Want proevend van macht en van Kracht,
hebben woorden én het Woord mij inzicht gebracht
 

 

Op een keer
 
Op een keer
zag ik een heel licht meer
een zilvermeer vol bubbels.
Paarlemoeren bubbels
stegen lichtvoetig omhoog
en verdwenen in de hemelboog.
 
Een and’re keer
zag ik boven ‘t zelfde meer
een donk’re lucht vol troubles.
Zwaarmoedige troubles
zonken droefgeestig naar benee
en het meer veranderde in een modderzee…
 
 

 

Niks ….

 
Een groot grijs regengordijn komt gestaag naar omlaag

en ik hoef niks, helemaal niks.

Ik zie druppels glijden langs de rode besjes van de hulst voor het raam,

niets wordt overgeslagen, ieder plekje met of zonder naam wordt benat, tja, zo doet die regen dat.

En wat doet de regen met mij?

Eigenlijk maakt die mij alleen maar blij.  

Het zachte gedruis kalmeert mijn gemoed, de grote bellen op de plassen doen mij goed.

Want ik hoef niks, helemaal niks.
Ik verveel me niet, oh nee, alles werkt eraan mee dat ik naar binnen keer en leer.

Ik hoef niets te bereiken, hoef niet hemelhoog te reiken.

Alles wat ik nodig heb is hier, de diepe rust en stilte krijg ik steeds beter in het vizier.

Want ik hoef niks, helemaal niks.
Ik voel een intense uitnodiging om deel te nemen aan het ZIJN
om door te dringen in alles,

ook al is het maar heel klein.

Om op te gaan in een regendruppel of nat blad in de kracht en waardigheid die in alles zit en zat en ook altijd zal zitten, als eeuwige bron, dezelfde als waar ook ik uit voortkomen kon.

Daar is alles zoals het is en ervaar ik geen enkel gemis en ik weet: ik hoef niks, helemaal niks.....    

 
 

 

Dwarrelend als een blad in de wind
komend uit alle hoeken
voelend als een kind
dat vrij haar weg gaat zoeken

geen normen, geen waarden, eigen wezen als houvast
waarom voelt dit voor volwassenen als last?
waarom toch zekerheden om ons heen
voelt men zich dan zo minder alleen?
een God van buiten om mee te praten
over dingen die ons van binnen raken

Kom, maak weer contact met je eigen wezen, je eigen ZIJN
het leven voelt beter, het voelt weer fijn
wees vrij en ontvankelijk, niet meer onzeker en afhankelijk
wees geen enkel blad, maar een boom
vul niet alleen je wortels met zilver
maar ook je kroon