Hersenspinsels

 

  Ik lig in mijn bed en denk...

Ik denk dat jij denkt dat ik te veel denk...

En ik denk dat jij denkt dat ik dat beter aan een paard kan overlaten

omdat men zegt dat hij een veel groter hoofd heeft ik kijk mijn paard aan,

maar die schudt zijn hoofd en kijkt meewarig terug

Hij slaat zijn vleugels uit en laat mij peinzend achter...  

Ik denk dat mijn paard denkt dat ik beter kan stoppen met denken

Ik denk dat mijn paard gelijk heeft.

Dat hij denkt, níet denken maar doen

Ik denk dat ik even niet meer wil denken  

Ik denk dat mijn wezen weet, dat dit denken niet opschiet

Ik denk dat mijn wezen weet, dat ik beter af kan dalen in mezelf

Ik denk dat dat een goed idee is, maar dat lukt nou eenmaal even niet

Ik denk misschien kan ik deze gedachten opschrijven,

dan hoef ik ze niet meer te denken

Ik denk dat dat een goed idee is...  

Dan doe ik het licht uit en denk dat ik nu rustig weer kan gaan slapen

ik zak in mezelf, kom tot rust en ik weet, de eerstkomende uren hoef ik niet te denken  

 

     

 

Gedachten

Gedachten tollen heen en weer
Het wordt steeds groter, er komen er steeds meer
Wanhopig wordt je er bijna van
En ze zorgen dat je echt niet slapen kan

Hoe krijg je die denkkap toch uitgezet?
Het best met een hamer, maar misschien toch maar beter
met een tablet
Met je aandacht naar je voeten, dat klinkt ook altijd goed
Maar door al die gedachten weet je bijna niet
hoe dat moet
  
Want je aandacht wordt volledig door die gedachten
in beslag genomen
Waardoor je heel moeilijk bij je voeten kunt komen
Dan maar uit bed, misschien knap je daar van op
Of gaan ze al schrijvend weg uit je kop!

Dat zo iets je zo in zijn macht hebben kan
Daar wordt je toch droevig en moedeloos van
En het ergste is, je doet het jezelf aan
Gooi ze toch weg, ‘t is tijd om slapen te gaan!!
 

 

 

 

Juffrouw Jetje

 Juffrouw Jetje was het beu
en vond zichzelf een beetje sneu.
Want achter ieders troep aan gaan,
dat was voor haar nu wel gedaan.
 
 Hoezo, alwéér een maaltijd koken?
En hou eens op me te bestoken,
over wat je wel of heus niet lust.
Dit moet echt anders!”, riep Jetje op een dag bewust.

 

 

Maar ja zo’n verandering , hoe doe je dat,
terwijl jij poetst en zij liggen op hun gat?
Ze zijn het namelijk al jaren gewend
dat Juffrouw Jetje hen verwent!
 
Ze schrobt de poepjes uit de plee,
en wie maar wil krijgt verse thee.
De hond en katten hoeven maar te vragen
en daar komt Jetje aangedragen.
 
Ze had het eerst niet in de gaten
dat zij voor anderen zoveel moest laten
 waardoor ze narrig werd en moe,
want aan zichzelf kwam ze niet echt toe

 

 
Ze somberde zich een ongeluk,
haar hoofd zat vol: het was er te druk
Juffrouw Jetje was ten einde raad
en maakte zich behoorlijk kwaad,
over hoe zij het zover had laten komen
dat haar energie niet meer kon stromen.
 
Ze nam daarom een moedig besluit
en nodigde haar hele gezinnetje uit,
om samen de taken eens te verdelen,
zodat er tijd kwam om meer te kunnen spelen
 
En juffrouw Jetje had nu al pret
over de verf en het stoepkrijt wat ze had klaargezet.
Ze wilde weer gaan tekenen en kleuren
En zo kon het op een dag gebeuren
 dat juffrouw Jetje tegen etenstijd
enorm veel pret had met het krijt.
 

 

Dat manlief boven de pannen stond
en dochter een rondje ging met de hond
Het was niet eens zo moeilijk om te vragen,
ze had alleen een sprongetje moeten wagen.

 

Dus eind goed al goed voor dit moment.
Het is nu Jetje die zichzelf eens verwent!

 

 

   

Druk doende te zijn geweest met al dat werk
met anderen en vooral voor anderen
was ik vergeten hoe te leven,
bij leven dacht ik aan
actie, projecten, doelen behalen
gaan van a naar b, en samen doen,
gezakt in pijn in dit lichaam
in gedachten, emotie
is er geen ruimte voor mijzelf
geeft het gevoel dat
pijn het hele leven is
dat gedachten absoluut zijn
dat emotie alles is
het laat geen ruimte voor
lichtheid, plezier
het onverwachte, het onbekende
 
en toen dat alles niet meer zo buiten mij nodig was
ging ik het verplaatsen naar binnen
en vond dat daar nog een hoop moest gebeuren
en maakte ik van mijzelf een project
lang is het leven mij ontglipt
of was ik uit het leven geglipt
teruggetrokken in een toren van ivoor
onraakbaar,  dacht ik toen
nu weet ik wel beter
ligt mijn toren in gruzelementen
zijn er nauwelijks schuilplekken meer
voel ik mij soms naakt en weerloos in dit leven staan
enkel mijn voeten als ankerpunten

wat gisteren vertrouwd was, zegt vandaag niets meer
was gisteren nog lekker was en vol genot
zegt nu het lichaam nee en verteert het niet langer meer
wie of wat gisteren nog boeiend was
heeft nu zijn glans verloren

zo wordt mijn wereld leger en leger
en tegelijk gist het van leven
maar nog zonder vorm
een leven dat enkel vraagt
mij er nu eens niet mee te bemoeien
maar alleen te openen, open te staan
voor wat het voor mij ontvouwt
mij wel te laten voelen
wat van belang is en wat niet
wanneer actie nodig is
en wanneer ik in alle rust
een puzzeltje kan leggen
een dutje kan doen
mijn steekjes kan maken
 
ik hoef echt helemaal niets
wat een ruimte, wat een heerlijkheid
zomaar kunnen zakken
in helemaal niets.
 
 

 

 

  Mijn innerlijk kompas  

 

Als kind kon ik er blind op varen

zonder alles te hoeven verklaren

De jaren daarna werd ie te weinig geraadpleegd

door het denken onder de tafel geveegd

Totdat die punten door de denkkap prikte

en niet snapte dat ik zo lang slikte  

Maar eenmaal weer aangeraakt is er geen weg terug

en kwam ik erachter dat: opnieuw kompaslezen gaat toch niet zo vlug!

weer leren varen op de innerlijke koers,

maar je eigen richting kiezen heeft ook wel iets stoers.

Het valt zeker niet altijd mee de goede weg te bepalen

als die denkkap weer aan je oren trekt om zijn gelijk te halen

wordt het noord-west of iets er tussenin

het wezenskompas geeft de goede richting en dan krijgt het denken niet zijn zin    

 

 

 

In spin...  

ik zag drie kinderen touwtje springen, ach wat gaat dat fijn

van binnen gaat mijn wezen trillen: springen zal het zijn!

 

Maar dan begint mijn hoofd te malen: ' je bent oud, dat doe je niet',

en schuchter loop ik maar naar huis, ik voel me naar en heb verdriet  

Zal ik ooit eens weten, hoe het is om oh zo jong en vrij te zijn?

zou ik durven als een kind: te springen en mezelf te zijn?

 

In spin, de bocht gaat in....., uit spuit, de bocht gaat uit...

geen mens weet wat ik nodig heb, dan neem ik plots een kloek besluit  

Ik trek de stoute schoenen aan, ik ga op pad en ga eruit!

ik pak mijn hand en ga op weg naar vele mooie dingen

en wanneer ik die drie kinderen zie, kan ik me niet bedwingen

in spin, de bocht gaat in....., uit spuit, de bocht gaat uit  

't is prettig met je kennis te maken mijn grote vrolijke schavuit!      

 

 

 

 
TO DO OR NOT TO DO?

Vroeger dacht ik: als ik nou maar zus of zo of dit of dat,
dan ben ik er, dan ben ik klaar.
Maar, het is raar, want daar blijkt niks van waar!
Bij al die items die op mijn ‘to do’ lijst prijken,
hoef ik de eindstreep niet te bereiken.
 
Ik hoef mijn mouwen niet meer op te stropen,
niet meer op goedkeuring te hopen.
Hoe dan verder, wat dan nu, zei Pichegru?
Wanneer het oude heeft afgedaan, wat is dan de beste weg om in te slaan?
Hoe ontsnap ik uit de denkgevangenis, met zijn nimmer aflatende bemoeienis??
Als je bent opgevoed met: ‘ inspanningen worden beloond',
dan wordt ontspannen toekijken weggehoond.
 
Je mag geen rustige toeschouwer zijn, zeggen de oude boeken,
want dan luister je naar de duivel, dat is vloeken.
Er mag niet worden afgezakt, er dient steeds flink te worden aangepakt.
Maar het voelt zo lekker en fijn om bij de rust van mijn wezen te zijn.
Zo zalig om me nu eens niet schuldig te voelen,
nu eens niet te jagen achter allerlei doelen.
Ik durf steeds meer te luisteren naar wat dat kleine stemmetje mij in wil fluisteren.
‘Accepteer jezelf helemaal, lieve mens, volg je verlangen, volg je wens.’
Ik hoef alleen alles steeds verder te onderzoeken zonder raadgevingen,
zonder hoogdravende boeken.
 
En door meZelf te laten gaan kan ik doordringen in de wortels van het bestaan.
 
 
  

 

 

 

Rijtje  

 

Zet eens met een krijtje

alles op een rijtje en zie daar.....

je hebt weer overzicht

en ziet door donkere bomen weer licht  

 
Plotsklaps ben je weer te benijden
omdat alle zorgen zomaar van je afglijden
je bent er weer klaar voor en kunt er weer tegen an
nou....
daar word je toch blij en vrolijk van!
 

 

 

In een fractie...

 

Wat is hier aan de hand?

het lijkt wel een betoverd land

alle gekheid op een rij

hier word ik helemaal blij

In het alledaagse werd ik zo depri,
maar in deze wereld is het alsof ik ski
langs alle hobbels en keien:
alles kan ik zien van andere zij-en.

Hier durf ik weer een gekke sprong,
of zing ik een liedje dat ik nog nooit zong.

Het was in een fractie,
maar bij dagdromen begon deze actie…
 
 

 

 
 Soms was ik een knul en soms een grietje
eigenlijk gewoon maar een energietje
steeds bezig met: hoe hou ik mijn hoofd boven water
sla ik met wat ik doe geen flater?
hoe sta ik niet voor aap
ben ik een braaf wit en geen zwart schaap
 
Altijd zoekend naar de rode draad
was ik flink aan het strijden tegen het kwaad
verscheurd en door dualiteit gespleten
kwam ik nooit bij het echte weten
 
Maar nu de geest vrij is vanuit de fles
hanteer ik voor mezelf niet meer dat scherpe mes
in de neutraliteit van het midden, ontdek ik een bouwer
een toeschouwer
die alles gebeuren ziet en snapt dat licht én donker er allebei moeten zijn
door dat niet te willen hou ik mezelf miserabel en klein
 
Het donker accepteren is een grote les
dat geeft bakken minder stress
verborgen godsdienstige boeien hielden mij gevangen
en verstikten tijdenlang mijn diepste verlangen
maar nu is er een overwinning op die enorme plaag
het altijd jengelende gezeur van de schuldvraag
 
Echt een grandioos verlossend gevoel
want alles in vrijheid ontdekken is immers het grote doel ….
 
 

 

 

klik op bovenstaande afbeelding om te vergroten